Praiano heeft geen strand in de zin waarop Nederlanders dat woord gebruiken. Er is geen boulevard met strandtenten en een parkeerplaats erachter. Er zijn twee plekken waar je het water in kunt, en naar allebei moet je afdalen. Marina di Praia ligt in een inham tussen twee rotswanden, bereikbaar via een pad langs de kerk van San Gennaro. Spiaggia della Gavitella ligt aan de westkant en is de enige plek aan deze kust waar de zon tot zonsondergang blijft staan. Daar kom je via ongeveer vierhonderd treden.
Vierhonderd. Naar beneden is het leuk.
Wat dat betekent voor wat je meesleept
Als je ’s ochtends afdaalt, ga je niet halverwege de dag terug omdat je iets vergeten bent. Alles wat je die dag nodig hebt gaat mee, en alles wat mee gaat draag je aan het eind van de dag weer omhoog.
Ik zag vorig jaar een gezin met twee klapstoelen, een koelbox en een parasol op de trap staan. De vader had de kleur van een tomaat. Ze waren op de honderdste trede en de kinderen waren het al niet meer met elkaar eens.
Wat wel werkt is twee handdoeken, water dat je boven koopt in plaats van beneden voor het viervoudige, zonnebrand, een boek, je portemonnee en slippers voor het gloeiend hete beton bij de ligbedden. Snorkelspullen als je die hebt, want het water bij Gavitella is helder tot een meter of zes diep en er ligt genoeg om naar te kijken. Laat de parasol thuis, er is schaduw te huren. Laat het eten thuis, er is een restaurant. En laat de speaker echt thuis, want je bent daar niet alleen.
De tas zelf
Dit is het punt waar mensen te weinig over nadenken. Een katoenen boodschappentas met twee dunne hengsels snijdt na tweehonderd treden in je schouder. Een rugzak van thuis werkt beter, maar wordt van binnen zanderig en nat en gaat daarna nooit meer helemaal goed ruiken.
Wat je wilt is een tas met een vlakke bodem die rechtop blijft staan, een binnenvoering die je kunt uitspoelen, en hengsels die breed genoeg zijn om over je schouder te hangen. Een rits of een klap-over is geen luxe, want op de boot naar Positano waait het en je wilt niet dat je paspoort eruit vliegt.
Een goede strandtas van Travelbags heeft meestal een gecoate of gevlochten binnenkant waardoor zand er niet in blijft hangen, plus een apart vakje voor natte spullen. Merken als Reisenthel en Rip Curl doen dat netjes. Wil je hem eerst in handen hebben, dan hebben HEMA en Xenos in de zomer ook prima exemplaren voor weinig geld, alleen zijn de hengsels daar meestal het zwakke punt en dat merk je precies op het moment dat je hem het hardst nodig hebt.
Hoe je op en neer komt zonder te sterven
Neem naar Gavitella de boot. Vanaf Marina di Praia vaart een taxiboot voor een paar euro, en die spaart je de trap in elk geval één kant op. Vraag bij het strandpaviljoen naar de tijden, want als het rustig is varen ze op afroep. Hoe die watertaxi precies werkt en waar je opstapt, staat beschreven bij stap in de water taxi.
Ga voor tien uur naar beneden of na drie uur. Tussen twaalf en drie is de trap onbeschaduwd en loopt de temperatuur op de treden op tot ver boven de dertig graden.
En de SITA-bus stopt langs de kustweg bovenaan. Slaap je in het bovendorp, en dat doen de meeste appartementen, dan zit er nog een klim tussen de bushalte en je voordeur. Reken daarop bij het boeken, want in de omschrijving staat het er zelden bij. De gemeente publiceert op comune.praiano.sa.it de actuele mededelingen over wegwerkzaamheden en toegankelijkheid, wat in het hoogseizoen nuttiger is dan het klinkt: de kustweg gaat regelmatig deels dicht.
Waarom het toch de moeite is
Gavitella kijkt uit op Positano. Je ziet de huizen in de rotswand hangen terwijl je in het water ligt. Omdat het strandje op het westen ligt, blijft de zon er tot een uur of zeven staan terwijl de rest van de kust al in de schaduw ligt.
Dat is de ruil. Vierhonderd treden voor een plek waar het om zes uur nog vijfentwintig graden is en waar je met een handjevol mensen ligt. Neem één goede tas mee en laat de rest boven.
